Kategoria: Pracownia Doświadczeń na żywo

Close – zanurzenie się w tańcu jiutamai

Close to próba skonfrontowania się z niejednoznaczną pozycją współcześnie uprawianego, tradycyjnego japońskiego tańca jiutamai. Japońska tancerka funkcjonuje na Zachodzie jako obiekt wizualny, pozbawiony podmiotowości, zamknięty w orientalizujących kategoriach wyznaczanych nie tylko przez spojrzenie mężczyzny, ale również przez spojrzenie Białego. Przez wytworzenie efektu intymnej bliskości oraz oddanie tancerce / bohaterce tańca głosu, za pomocą którego intymne zwierzenie i ukryta w tańcu trauma całych pokoleń kobiet będzie mogła zostać wypowiedziana wprost, Hana Umeda podejmuje próbę odzyskania zarówno dla siebie, jak dla całej wielopokoleniowej wspólnoty tancerek jiutamai, sprawczość i podmiotowość. Nieme zwierzenie, jakim jest taniec jiutamai, to zarazem środek radzenia sobie z traumą, jak i knebel założony na usta; środek własnej ekspresji i represji ze strony patriarchalnego społeczeństwa.

Hana Umeda / Sada Hanasaki − performerka, tancerka, natori w szkole jiutamai Hanasaki-ryu. W 2020 roku jako pierwsza osoba spoza Japonii została oficjalnie przyjęta do rodowej szkoły jiutamai Hanasaki-ryu i otrzymała uprawnienia do pielęgnowania i dalszego przekazywania tradycji japońskiego tańca tradycyjnego. Uczennica mistrzyni Hanasaki Tokijyo, głowy szkoły Hanasaki-ryu w Tokio, kulturoznawczyni. W 2018 roku zadebiutowała jako reżyserka i choreografka spektaklem SadaYakko prezentowanym w Komunie Warszawa. W pracy artystycznej interesuje ją zarówno zgłębianie i przedłużanie tradycji tańca jiutamai, jak i przetwarzanie i dekonstrukcja tej tradycji w poszukiwaniu nowych form wyrazu. Jako tancerka, performerka i współchoreografka pracowała m.in. z Martą Ziółek, Katarzyną Wolińską i Jadwigą Rodowicz-Czechowską.

Dr Dorota Sosnowska − adiunktka w Zakładzie Teatru i Widowisk Instytutu Kultury Polskiej UW; Wiceprezeska Fundacji Propaganda prowadzącej warszawską galerię Propaganda (współorganizatora Warsaw Gallery Weekend). W pracy badawczej zajmuje się historią i teorią teatru i performansu, łącząc zainteresowanie teatrem i sztukami wizualnymi. Jest autorką książki Królowe PRL. Sceniczne wizerunki Ireny Eichlerówny, Elżbiety Barszczewskiej i Niny Andrycz jako modele kobiecości (WUW 2014). Jest redaktorką pisma „Widok. Teorie i praktyki kultury wizualnej”.  

Endless VR – zmysłowy esej o tożsamościach w procesie

Od 2016 roku Wojciech Puś realizuje Endless − zmysłowe połączenie obrazu, światła i dźwięku, które tworzą poetycki esej-sen o tożsamościach w procesie. Praca przybierała zróżnicowane formy − od fabuły filmowej, po kinematograficzne performanse i swobodne sytuacje. Jej esencją jest nieformalna wspólnota performerów (z Chile, Francji, Meksyku, Polski i Ukrainy) o różnym pochodzeniu społecznym, tożsamości płciowej, narodowości czy statusie migracyjnym. Splot ich osobistych historii, razem z fragmentami utworów literackich, dzieł filmowych, pamiętników i zapisków snów, tworzy mozaikową osnowę, którą Puś sytuuje w kategoriach queerowej abstrakcji. Ta estetyczna utopia pociąga za sobą zmianę w myśleniu o transformacji płci, rozciągając doświadczenie przemiany na najbardziej uniwersalne, egzystencjalne doznanie jednostki.

Wojciech Puś w swoich pracach łączy estetykę eksperymentalnego filmu z elementami instalacji świetlnej i projekcji wideo, nadając im kinematograficzny charakter. Jego realizacje mają charakter instalacji przestrzennych, w których wykorzystuje ruchomy obraz, specyficzne rozwiązania świetlne i ścieżki dźwiękowe (często w formie winyli). Jego najnowsze realizacje to: serial Queer Landscapes (premiera na festiwalu Rencontres Internationales Paris/Berlin w Luwrze i Haus der Kulturen der Welt w Berlinie), Nonrecognition, Pocałunek − razem z Patem Dudkiem i Jerzym Taborem (Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego w Królikarni), Endless – Music for Performers − zapis improwizacji muzycznych wydanych przez Bocian Records, oraz seria kinematograficznych performansów: Endless: Day as Days / Night as Nights i Wiatr nas łączy w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, kuratorowanych przez Natalię Sielewicz i Paula B. Preciado. Jest profesorem PWSFTviT na Wydziale Operatorskim.

Warsztaty Pracowni Doświadczeń na Żywo!

EDIT: UWAGA, zmiana terminów warsztatów + nowy termin zgłoszeń!!

W dniach 16–18 grudnia 2019 roku pracownia Doświadczeń na Żywo w ramach projektu System do immersyjnej rejestracji wydarzeń „Live VR” w Laboratorium Narracji Wizualnych VnLab planuje rejestrację 3 wykonań muzycznych w technologii VR (fortepian; fortepian + głos; kwartet smyczkowy). Z tej okazji zaprasza wszystkich zainteresowanych do wzięcia udziału w realizacji tego przedsięwzięcia. W trakcie 3-dniowego spotkania uczestnicy:

  • zarejestrują trzy wykonania muzyczne,
  • dowiedzą się, czym charakteryzuje się narracja w technologii VR,
  • nauczą się, jak rejestrować dźwięk ambisoniczny, jak wygląda montaż i korekcja filmów w 360 stopniach.

Realizacja odbędzie się przy udziale specjalistów i artystów na co dzień zajmujących się filmami w technologii VR. Serdecznie zapraszamy reżyserów, operatorów, realizatorów dźwięku i montażystów. Zgłoszenia wraz z listem motywacyjnym i CV prosimy przesyłać na adres: jdobrzanska@vnlab.org do 11 grudnia 2019 r. Liczba miejsc ograniczona!

Pracownia Doświadczeń na Żywo

W Pracowni Doświadczeń na Żywo realizujemy projekty badawcze: System do immersyjnej rejestracji wydarzeń „live VR” oraz Nowe formy sztuk performatywnych. Ich celem jest badanie nowych technologii jako środka przekazu – stworzenie immersyjnego przeżycia scenicznego. Dzięki próbom rejestracji wykonań muzycznych, spektakli i performansów w technologii VR w celu znalezienia odpowiedniego sposobu opowiadania o muzyce i praktykach okołoteatralnych, powstaną doświadczenia muzyczne i sceniczne, które pozwolą widzowi uczestniczyć w wydarzeniu w pełny i atrakcyjny dlań sposób.

Kierownik pracowni:

Dariusz Kamiński, dkaminski@vnlab.org

Projekty

System do immersyjnej rejestracji wydarzeń „live VR”

Celem projektu jest zbadanie nowej technologii jako środka przekazu – stworzenie immersyjnego przeżycia koncertowego. W jego ramach powstaną rejestracje „live VR” dzieł muzycznych w różnych obsadach, by dokładnie sprawdzić, jak ustawienie kamer i mikrofonów wpływa na narrację transmisji oraz jaki ma wpływ na odbiór dzieła. Całość wypracowanego materiału zostanie poddana badaniom publiczności na specjalnie przygotowanych na tę okazję pokazach. To na podstawie tych danych oraz na podstawie konsultacji ze specjalistami zostaną zweryfikowane niedociągnięcia oraz zostanie opracowany system rejestracji wydarzeń „live VR”, który w pełni pozwoli stworzyć sytuację obecności na sali koncertowej, w pełnym tego słowa znaczeniu – zarówno pod względem dźwiękowym, jak również wizualnym.

Kierowniczka projektu: Joanna Dobrzańska, jdobrzanska@vnlab.org

Nowe formy sztuk performatywnych

Projekt skupia się wokół narracji powstających w wyniku połączenia nowoczesnych środków wyrazu artystycznego (w tym narzędzi technologicznych) oraz form wywodzących się z tradycji teatralnych obszarów poszukiwań z dominującymi działaniami o charakterze aktorskim. W efekcie działań pracowni powstanie przestrzeń aktywizująca społeczność uczelnianą w obszarze sztuki performance z zamiarem wykreślenia nowej przestrzeni upubliczniania nie tylko utworów artystycznych, ale i naukowych.

Założeniem głównym tego projektu jest zbadanie procesu powstawania autorskiego spektaklu/performance’u intensywnie eksplorującego idee sztuk performatywnych oraz (w warstwie estetycznej) innych dziedzin sztuk, których wspólnym mianownikiem będzie określony zakres tematyczno-emocjonalny. Pracownia stanowi również rozwój projektów Kampus oraz kanału YouTube Szkoły Filmowej.

Koordynator pracowni: Wacław Mikłaszewski, wmiklaszewski@vnlab.org